Positief denken helpt!                                                                                       

Daan Lautenschutz uit Schoorl is een schoolvoorbeeld van de positeif-denken-methode uit “The Secret”, het in vele talen mooi uitgebrachte boek van Rhonda Byrne dat lang de bestsellerlijsten sierde. Het geheim, dat zij daarin onthult, kan ons alles geven wat we wensen. Zou het dan toch werken?

Daan, een gemoedelijke “onderbouwer”, achterkleinkind van de Bergense kunstschilder Jaap Min, heeft vermoedelijk nooit gehoord van dit boek. Maar hij zag dat hij via rijwielhandelaar Masteling uit Groet aan een speciale winactie kon meedoen van Gazelle. Dit aloude rijwielmerk heeft een unieke Gouden Damesfiets geproduceerd in limited edition, ter ere van de Olympische Spelen in Sochi. Het enige dat Daan moest doen, was het raden van het juiste aantal medailles voor Nederland, vóórdat de spelen begonnen waren. Daan dacht na en gokte: 24 stuks.

Zijn lieve en enthousiaste moeder die alles opzij zet voor haar gezin, trapte het dorp rond op een oud, nog deugdelijk maar gammel beestje. Zonder klagen. Al liet ze haar oog wel eens glijden over de mooie tweewielers die ze her en der zag glimmen onder de zon. Toch trok ze er geen geld voor uit: haar drietal gaat in alles voor.

“Geeft niet, mam,” zei Daan. “Houd het nog even vol. Ik ga die gouden fiets voor jou winnen.” In gedachten zag hij het voor zich. Moeders glimlachte, broertje en zusje schaterden het uit en vader gaf zijn zoon het voordeel van de twijfel. “Ja, hoor, Daan. Dat zal wel,” riepen ze in koor. En Daan knikte. Inmiddels haalden de Nederlandse teams aardig wat medailles binnen. Het zou goed komen.

Het Uur-U naderde. Het door hem gegokte medailleaantal was binnengehaald. Zou hij de enige uit de regio geweest zijn die het juist had? Hij twijfelde niet. De hele week vertelde hij thuis dat hij vrijdag dús die fiets zou winnen. Voor zijn moeder. Hij was zelfs al naar de rijwielzaak gegaan om te vragen naar de uitslag. Die wisten ze daar al, maar ze mochten nog niets verklappen. Spannend!

Op de dag van de uitslag kwam ik moeder en oudste zoon tegen. Lopend, haar fiets aan de hand, de Benjamin van het gezin achterop. “Mijn voorvork is gebroken, moet je zien,” was desondanks de  stralende  begroeting. Ik reageerde ontzet. Jeetje, een flinke kostenpost. “Nee hoor,” riepen ze in koor.  Een trotse moeder liet erop volgen: “Daan heeft net een Gouden Gazelle voor me gewonnen! We mogen hem zó ophalen!”

Alsof dat nog niet genoeg was…Het gezin toog op 19 maart naar Naturalis in Leiden. Daan had ook aan een andere wedstrijd meegedaan en een Meet & Greet gewonnen met Tv-bioloog Freek Vonk. Zie je nou? Wat is uw wens? Wat let u? The Secret. Daan is een natuurtalent. Het werkt. En volgens mij is hijzelf de hoofdprijs.

 

Deze Blog verscheen tevens in Het Bergens Nieuwsblad van 16 april 2014

Welcome to Chimp Eden

Iedereen kent Dr. Jane Goodall wel, de vrouw die leefde met, voor en door de gorilla’s om ze te bestuderen en te beschermen. Grote apen hebben nu eenmaal marktwaarde. Zo ook de chimpansee. Maar die marktwaarde mag eigenlijk geen naam hebben. Het is een schande dat vaak een hele groep chimps wordt afgeschoten, omdat men voor dat ene babyaapje omgerekend € 50,00 kan vangen.

Ik vind het onvoorstelbaar dat mensen anno 2014 nog steeds een aapje willen kopen als huisdier. Knettergek! Je wéét toch onderhand dat deze dieren thuis niet te houden zijn. Maar het gebeurt nog altijd. En als ze door de onmensen die ze aanschaffen gevoed zijn met hamburgers en ijsjes, en gelaafd met alcohol – “zo leuk, om te zien hoe ze daarop reageren”-  dan worden ze verbannen naar een hokje achter in de tuin en wordt er af en toe nog wat eetbaars naar binnen gesmeten. In het gunstigste geval.

The Jane Goodall Institute Chimp Eden – zie www.chimpeden.com – is een opvangcentrum voor de happy few die van een afgrijselijke aftakeling met de dood tot gevolg gered worden. Het is een Sanctuary onder de plaats Nelspruit in Zuid-Afrika. Wij hebben daar een bezoek aan gebracht. Indrukwekkend.

Een jonge ranger gaf ons een interessante privérondleiding en vertelde zonder haperen alles wat je eigenlijk niet weten wilt – hartverscheurend, zoals dieren moeten lijden onder mensenwensen… Gelukkig kunnen opvangcentra vandaag de dag (na getipt te zijn) met een gerechtelijk bevel zo’n verwaarloosde chimpansee ophalen. Dat zijn de geluksvogels die terechtkomen in dit apenparadijs. Ze worden er uitstekend gevoed en als dit gebeurt wanneer ze nog jong zijn, dan komen ze prachtig in hun vacht te zitten. Helaas blijven de mishandelde en ondervoede dieren er vaak schaafmottig uitzien. Ze worden ook niet oud. Maar ze hebben tenminste nog enige tijd een goed onderdak en een liefdevolle verzorging. Pas op: het blijven wilde dieren. Steek je een vinger naar ze uit, dan bijten ze die lustig van je hand af. Het blijven apen en als zodanig dienen ze gerespecteerd te worden.

Wist je dat het DNA van de chimpansee voor 98% overeenkomt met dat van de mens? Zou die ontbrekende 2% nou bepalen, dat mensen van die rare, in mijn ogen misdadige dingen doen met onschuldige dieren?

Het doet immens goed, dat iemand deze Sanctuary heeft opgericht. Hij woont op het eigen terrein – 1000 hectare – tegen een berg aan. Op zijn terrein lopen nog veel meer apen rond, maar dan in vrijheid. Ook giraffen kwamen we tegen en wat impala’s. De rust was overweldigend. We spotten tevens een landingsplaats voor een eventueel privévliegtuigje of een heli. Onze ranger had deze weldoener nog nooit ontmoet, maar via filmbeelden had hij enorm veel van hem geleerd, zei hij respectvol. “Is hij al oud?” vroeg ik, denkend aan een grijsaard die met de horizon in zicht wellicht nog iets goeds in zijn leven wilde doen. “Nee,” antwoordde de ranger. “Hij is ongeveer midden 30, schat ik.” Welcome to Chimp Eden!

 

Sommige dingen gebeuren maar eens in je leven
                                               Met heel veel dank aan Stephanie en Tim! Best wishes, lots of love and luck...
 

Je zou denken dat iemand die veel gereisd heeft als hij de 50 ruimschoots gepasseerd is, veel al een keer heeft gezien of meegemaakt. Ik dacht dat. Over mezelf en van mezelf. Maar van de trouwerij van Steph en Tim op 29 maart met alles erop en eraan in die ongelooflijk sfeervolle Dawson’s Lodge, in gezelschap van veel leuke jonge en oudere mensen, ben ik nog steeds helemaal enthousiast.

Stel je eens voor: Je staat op en na een douche om goed wakker te worden, kleed je je aan om te gaan ontbijten. Van het hoofdgebouw staan de deuren wijd open, je hoort niets mechanisch, geen verkeer. Vogels, een flauwe wind in de bomen. Gemurmel op de terrassen van de in groepjes zittende vrienden van het bruidspaar, soms een daverende lachbui. En waar je maar kijkt: die schitterende natuur. We zitten vrij hoog, op 1250 meter hoogte. Maar de bergen glooien om je heen, in de verte grazen koeien en impala’s. Rietbokken en waterbokken met zo’n mooie lichte cirkel rond hun staartimplant. En zelfs zebra’s zijn er in deze oase van rust die slechts even verstoord wordt. Ach, wat heet. Het hindert niet, dat wieken van een helikopter vlakbij: De eigenaar van de lodge komt even langs en vertrekt kort daarna weer – net als in een film.

Op de diverse locaties is men druk in de weer met de voorbereidingen. Het verloopt allemaal even harmonieus. Ofschoon er regen voorspeld is, schijnt de zon uitbundig. In de middag begint het stevig te waaien. Ik houd het erop, dat de Curaçaose Noordoostpassaat zich bij wijze van groet even meldt. Maar droog en zonnig blijft het en al die leuke en lieve, feestelijk geklede mensen en kinderen nemen verwachtingsvol plaats op de witte stoelen onder de eeuwenoude boom die iets weg heeft van een flamboyant. Daar sta je dan, in afwachting van het begin van deze trouwceremonie. Kan iemand me even komen knijpen?  Is dit echt?

Dankbaar denk ik terug aan een rijk gevuld en vervuld verleden. Brazilië, India, Indonesië, Zuid-Afrika anno 1994. De Nederlandse Antillen en andere Caribische eilanden, grote delen van Noord-Amerika, veel Europese landen en eilanden. Het Panamakanaal. Prachtige bijeenkomsten en festiviteiten met de Tafelronde en de Ladies’ Circle op de mooiste locaties. Op mijn wensenlijst staan alleen nog het ijskoude hoge noorden, Groenland of Alaska. Maar bijna als vanzelfsprekend heb ik eigenlijk het logboek van mijn verre reizen afgesloten. Dat kan ik zeggen zonder enig gevoel van spijt en met droge ogen. Geloof het of niet: met de brede en hoge duinen van Schoorl om in te wandelen en het Noordzeestrand vlakbij en dan óók nog eens ons geliefde dorpje Bergen op fietsafstand, ben ik ingelukkig. Daarnaast kunnen we, wanneer we maar willen, zeer genieten van Saint-Rémy de Provence of van de tripjes die zich voordoen in verband met mijn werk. Binnenkort staat er een lezing in Bonn op het programma. Het is pure rijkdom, wanneer je de 50 op zo’n manier ruimschoots hebt mogen passeren.

En dan trouwt opeens je achternichtje in Zuid-Afrika. Tijdens de huwelijksceremonie zei ik onder meer het volgende: “Preparing this reading I paid a visit to the website of NIMBAS University, School for Business and Society in Utrecht, where you, Steph and Tim, graduated. I learned from its promo film the slogan: Change your perspective and you will see another world.” Hoe waar. Wat een wondere wereld mocht ik nu weer betreden! Zoiets gebeurt maar eens in je leven. Out of Africa. Always something new!   
  

Het is goed wakker worden vanuit onze kamer in

The Dawson's Lodge, met een haardvuur en uitzicht op de bergen

 

 

Out of Africa always something new                

                             (Plinius Secundus Maior, an old roman historian)
 

Een paar keer per jaar schrijf ik in samenwerking met bruidsparen voor hen een persoonlijke trouwceremonie. Die presenteer ik meestal nadat het huwelijk is voltrokken door de buitengewoon ambtenaar van de burgerlijke stand. Soms ervóór. De laatste keren lieten koppels ook hun samenlevingscontract in stilte omzetten in een huwelijk en verzochten ze mij om een ceremonie die zij naar wens in nauw overleg met mij inkleurden. Al dan niet met een trouwakte die ze bij wijze van spreken inlijstten om boven hun bed te hangen.

Altijd heb ik dit opgevat als serieus, maar enorm leuk werk, al kon het me volledig in beslag nemen. Zo’n ceremonie moet in één keer meer dan uitstekend gepresenteerd worden, zonder haperen en vanzelfsprekend zonder fouten. Het moet bovendien herkenbaar zijn voor bruid en bruidegom, maar ook voor hun familie en vrienden. Er moet een balans zijn tussen humor en ernst. Het moet aangenaam zijn om naar te luisteren. En omdat ik een bruid en bruidegom soms een jaar tevoren leer kennen, zitten ze vanaf dat moment met hun hele wensenlijst in mijn hoofd, zodat ik soms bij het openslaan van een krant, tijdschrift of boek meteen een opmerking, gedicht of stuk tekst zie, die op hen terugslaat en die ik mooi kan gebruiken. Citeren maakt het altijd compleet en af. Alles bij elkaar is het een urenverslindend werk. Ik hield het exclusief en heb er dan ook nooit echt werk van gemaakt mijzelf “te verkopen”.

De laatste jaren heb ik mijn tijd ten volle benut om te werken aan mijn romans. Maar als een enkele keer het verzoek komt, kan ik slecht “nee” zeggen, vooral niet wanneer het gaat om de dochters of zoons van vrienden. Ik houd van jonge mensen en van dit facet van mijn schrijverswerk. En trouwerijen zijn zo romantisch. Helemaal als het gaat om kinderen die je zag opgroeien. En dan die droomlocaties. Ik was in stadsvilla’s en sfeervolle restaurants. In de tuin bij een watermolen en bij kastelen of gewoon in knusse eigen tuinen en op een ponton aan de Loosdrechtse Plassen. In België, Frankrijk en op sfeervol Corfu. Maar mijn meest recente huwelijksceremonie sloeg werkelijk alles…

Net terug uit Zuid-Afrika ben ik er nog helemaal vol van. Mijn achternichtje Stephanie, dochter van neef Tom de Windt uit Curaçao, trouwde met haar Tim. Zij leerden elkaar kennen in Utrecht waar zij studeerden, en vertrokken ruim 7 jaar geleden naar Johannesburg, waar ze beiden hard werken, maar ook intens genieten van de schoonheid van de natuur. Ze vroegen mij of ik de ceremonie wilde leiden. In het Engels. De kroon op mijn werk!

De trouwlocatie was de met zorg uitgezochte Dawson’s Lodge, ten zuiden van Nelspruit en aan de voet van de Nelsberg, midden tussen de glooiende landerijen op zo’n 1250 meter hoogte. Het geheel kon gediend hebben als decor en film set voor het verhaal Out of Africa van de Deense Karen Blixen uit 1937. Een reservaat, waar de zebra’s in de verte liepen, de impala’s en roodbokken en ander groot wild, maar ook gewone koeien. De trouwerij duurde vanaf een bbq – braai – op vrijdagavond onder een wonderschone sterrenhemel tot en met een farewell brunch op zondagochtend onder de stralende zon.

Het absolute hoogtepunt was de ceremonie, waarin ik bruidspaar en toehoorders meevoerde in, wat ik noemde our own Out of Africa Love Story. Mijn trotse neef bracht zijn prachtige dochter via de witte loper naar Tim toe, waar hij haar met zijn bestman Xander, the maid of honor Tess en Alexander, het ringenjongetje, al opwachtte. Op Curaçaose muziek kwamen ze naar voren, een ontroerend moment dat op mijn netvlies gebrand staat.

 

 

 

Steph en Tim tijdens de trouwceremonie

in de tuin, onder een eeuwenoude boom voor The Dawson's Lodge

 

http://www.dawsonslodge.co.za/

 

Kalmte genereert kwaliteit

De laatste tijd neem ik gas terug. Niet omdat het moet, maar omdat ik het wil. Het blijkt vrij moeilijk te zijn, maar nu ik me eraan overgegeven heb, is het verrijkend. Je doet alles aandachtiger en dat geeft véél voldoening.

Oude televisiebeelden zijn een lust voor oog en oor. De mensen zien er zo verzorgd uit: gladgeschoren mannen en netjes gekapte vrouwen in kleding van een in mijn ogen ultiem design. Chique, niet over de top en elegant. Zo lopen die mensen van vroeger ook door het beeld. Op glanzend gepoetste schoenen. Voorkomend. Prachtig! Doen ze hun mond open, dan wordt er gearticuleerd en vooral rustig en verstaanbaar gesproken, zonder het gebruik van schuttingwoorden. Een begrip dat overigens uitgestorven lijkt.   

Het leven verloopt niet alleen veel sneller dan vroeger, maar mensen zijn daar ook naar gaan handelen en praten zelfs veel sneller dan vroeger. Kennen we nog de werkelijke inhoud van het begrip “geduld”?  Als je alleen al kijkt naar het rijgedrag van automobilisten in de 50- of 30 km zones, dan hoest je onmiddellijk het antwoord op.

Haast en snelheid hebben meer na- dan voordelen. Als je aan alles mee moet doen, kun je van al die bezigheden onmogelijk voluit genieten. Dingen verlopen vluchtig, ze laten geen echte indruk na. Daarbij kun je nergens in uitblinken, want daar is méér voor nodig: toewijding, aandacht en zorgvuldigheid. Díé eigenschappen kosten tijd. De algehele lat ligt tegenwoordig stukken lager, dat kan bijna niet anders. We zijn gehaast en wel beland in een “zesjescultuur”. Toch willen we kwaliteit en die krijgen we niet overal. Het gevolg? Véél ergernis. Problemen oplossen is tijdverslindende, verspilde energie. We zitten in een neerwaartse spiraal waar maar één remedie tegen is: Kalmte. Het genereert jou en je medemens weer kwaliteit. Verrijkend!

 

Heerlijk, zo'n lege agenda...!

Een aanrader.

De traan van de grote beer                                                                  Giselle Ecury

De zondagmiddag ging op 23 februari natuurlijk “op” aan het kijken naar de slotakkoorden van de Olympische Spelen. Altijd bijzonder te zien wat men ervan maakt. Ontroerend vond ik de vele kinderen die vol vuur meededen. Overduidelijk worden er in Rusland aan de jeugd nog ijzeren eisen gesteld. Wil je meedoen aan iets dat wereldwijd bekeken wordt? Dan zul je moeten streven naar perfectie. En dan wordt het niet alleen vertederend, maar ook een lust voor oog en oor.

 

Hoe anders klinken bij ons de kinderkoren op Koninginnedag, zelfs wanneer een gemeente is uitverkoren de Majesteit te ontvangen. Met alle respect voor de Oranjeverenigingen en de schooljuffen die zo’n Oranjelied of het Wilhelmus proberen aan te leren, moet me van het hart dat mijn tenen er spontaan krom van worden.

 

Nee, uit de Russische kinderkeeltjes steeg een prachtig volkslied op. Je hoorde de liefde voor het land erin doorklinken en zo hoort het ook. Wij, Nederlanders, mogen wat mij betreft best wat meer Nationale trots en warmte laten doorschemeren wanneer het ons land betreft. Dat heeft een functie. Het maakt dat je koestert wat je hebt, in tegenstelling tot de onverschilligheid die menigeen aan de dag legt.

 

Terwijl juist in de afgelopen tijd maar weer eens is gebleken dat we veel hebben om diep dankbaar voor te zijn. Je zult maar in Kiev wonen, bijvoorbeeld, met gebeurtenissen die een zwarte sluier legden over het sportieve Olympische treffen, terwijl deze Spelen juist bedoeld zijn om mensen en volkeren te verenigen in vrede.

 

De kinderen die mee mochten doen aan die slotceremonie kregen zo een boodschap met dubbele bodem mee: grote mensen zéggen wel dat je één moet zijn, maar tot aan de poorten van het Olympische Dorp. Toch, lieve kinderen, is er hoop. Bij ons was het vroeger ook niet altijd pais en vree. Die traan van de grote mascottebeer kwam bij mij echt aan.

Het Gooi en die andere Heimat

Zo rijd je anno 2014 onder de voorjaarszon op de fiets door Het Gooi, waar ik als kind gewoond heb. Een verjaarscadeau achteraf van een vriendin. En zo zit je in de bioscoop in Bergen en word je volledig meegezogen door een weergaloos mooi verhaal dat zich afspeelt in Duitsland tussen 1842-1843. Die andere Heimat, Chronik einer Sehnsucht van de regisseur Edgar Reitz (81 jaar).
 

Een contrastvolle dag en dat moest zo zijn, blijkbaar. De luxe van een fiets met versnellingen, een makkelijk te volgen route via goede rijwielpaden en knooppunten langs bosschages of over uitgestrekte heidevelden. Prettig zittende kleding van het niet-te-warm-niet-te-koud type. In de schaduw was het nog fris, in de zon al heerlijk warm. De handschoenen konden al snel uit, de sjaals los. In Blaricum werd ons een lekkere lunch voorgezet, nadat we eerst in Laren Het Singermuseum bezochten. Kwestie van toeval: de route voerde erlangs. De mooie expositie Van Mauve tot Mondriaan pikten we met onze museumjaarkaart mooi even mee. Laren was in de periode 1880-1930 een bruisende kunstenaarskolonie. Haagse Schoolschilders, maar ook de wereldberoemde impressionist Max Liebermann en anderen, trokken naar de pittoreske dorpen om het onbedorven boerenbestaan vast te leggen. Mooie beelden in prachtige kleuren van schaapskuddes op de hei, landerijen, boeren aan het werk en de binnen verblijvende vrouwen met hun talrijke kroost.
 

In het licht van de avondbesteding in de bios bleek dit een gouden greep. De film van Edgar Reitz was een vier uur durend aangrijpend familiedrama dat zich afspeelt op het Duitse platteland in een fictief dorp in een streek die wel degelijk bestaat: de Hunsrück, het laaggebergte tussen Rijn en Moezel. Het verhaal ontrolt zich net zo traag als het er destijds in het echt aan toe gegaan moet zijn. Een hard leven in armoede, waar de mensen keihard werken om in hun eenvoudige bestaan te kunnen voorzien. De plaatselijke smid heeft twee zoons en een dochter. Naast Jakob die van lezen houdt over andere culturen, is er zijn broer, die terugkeert na zijn diensttijd in het Pruisische leger en het voornemen heeft een stoommachine te bouwen. Zijn moeder, die naarmate de jaren vorderen steeds meer last van haar longen krijgt, heeft ongeveer vijf kinderen verloren aan ziekten of in het kraambed. Zijn zus is verstoten door de vader, omdat zij met een katholieke man trouwde. Ze woont bij hem, waar hij werkt in zijn wijngaard en is erg gelukkig met haar gezin in dit naburige dorp dat in een compleet andere wereld lijkt te liggen. En er zijn twee meisjes, hartsvriendinnen die belangrijke rollen gaan spelen in het leven van de broers. Er is een oom, er zijn grootouders. Ze wonen in kleine vakwerkhuisjes die schaars zijn ingericht. Hun dialect is hartverwarmend en soms doorspekt met herkenbare woorden. Uit een verordening van de keizer blijkt dat de bewoners bijna nog de lucht die ze inademen op eigen kracht moeten verdienen. Ze mogen uit de natuur geen stenen of hout oprapen, zelfs nog niet een minuscuul dier doodmaken om op te eten. Toch wordt er ook gefeest en gerouwd, gezorgd voor elkaar en gelachen of gehuild. En sommigen dromen van een nieuw leven in Brazilië.
 

Naar de zwart-wit beelden van de trailers op diverse sites kan ik blijven kijken. Zoals de acteurs hun rol vervullen, de kleding en attributen. Soms wordt er even, heel subtiel, één kleinigheid in kleur aangezet: de lilablauwe vlasbloemen die waaien in de wind, een vurig oplichtend hoefijzer of de groene kransen als tafelversiering voor een bruidspaar, alsof het een teken is uit een andere wereld. 
 

Alles is goed aan deze onvergetelijke film. Daarnaast lijkt het verleden verbeeld te zijn, zoals het er vroeger wellicht ook op de Larense enken en heidevelden aan toegegaan moet zijn. Niet alleen dit verjaarscadeau stemt me dankbaar, lieve San, maar ook het besef dat ons heden er zonder dit verleden anders uitgezien zou hebben, doet dat. Hulde aan onze voorouders. Laten we af en toe aan hen denken, wanneer we weer eens een luxeprobleem hebben…

 

 En hulde aan der Edgar Reitz die het allemaal verfilmde!